_BLOG woda - e-blogi.pl
_Blog woda
Opowieść o tym, jak stosunkowo łatwo trafić na znaczek pocztowy będąc nikim... 2017-04-15

No może nie aż tak łatwo, bo...


...najpierw trzeba się urodzić bliźniakiem. Chłopcem. Brat, czy siostra, też musi być chłopcem. Bratem, czyli...bliźniakiem. I do tego muszą być to bliźnięta, yyy... bliźniaki..., chłopcy czyli, podobni do siebie, nie dwojaczki czyli. Jednojajowi. O o o, drogi czytelniku, pomyliłeś się, nie będzie dalej ani jednej cienkiej aluzji co do jednojajowości jednego z bliźniąt. Bliźniaków czyli.


Potem trzeba dożyć wieku 68 lat (nuuuuda!) i zostać... Nie ważne kim zostać. Nawet nikim. Ważniejsze, żeby brat Kimś Fajnym został. Prezydentem na przykład. Który poza tym, że został w demokratycznych wyborach wybrany przez demokratyczną większość, zginął w tragicznej katastrofie.


I jeszcze trzeba mieć wśród ministrów (znów nie będzie aluzji do ministrantów) wielu dobrych znajomych, przyjaciół prawie. A osobliwie wśród tych, którzy odpowiadają za emisję znaczków. Pocztowych.


Trzeba mieć także wpływ na tych znajomych. Duży wpływ. Władzę.


I trzeba jeszcze umieć bezkarnie podpowiedzieć tym znajomym, będącym pod wpływem, że fajnie byłoby, należałoby, a nawet muszą, (mam Władzę) wydać znaczek pocztowy z podobizną brata. Bliźniaka czyli. Powód i okazja jest.


I znajomy Minister Infrastruktury i Budownictwa (!!!), wprowadza do planu emisji znaczek z bratem. Bliźniakiem. Podobnym. Na znaczku jeszcze bardziej.


I..., i już. Jesteś nikim, masz tylko znajomych wśród tych, którzy stanowią prawo, i znajdujesz się na znaczku pocztowym. Bo masz Władzę. I nawet jak na tym znaczku nie jesteś ty, tylko brat bliźniak, to i tak tam jesteś ty. Przynajmniej tak uważasz. A jak ty uważasz, to znaczy że tak jest. I rzeczywiście jest.


Prawda, że stosunkowo łatwo znaleźć się na znaczku pocztowym będąc nikim? No łatwiej niż Marii Curie-Skłodowskiej czy Kopernikowi chyba, co?! Niby łatwiej. A może trudniej? Kim trzeba być, żeby być nikim a mieć Władzę. Taką władzę, że narodowy operator pocztowy, Poczta Polska, wydaje z tobą znaczek?


Trzeba być nikim-kimś. Mieć rozdwojoną jaźń. Być chorym. 


MH1J+2P


wszystko płynie... 2014-11-30

I nadchodzi taki czas, że wraca się, i wchodzi się do tej samej rzeki, choć woda już inna. "Wszystko płynie" jak powiedział Pan Tarei Smile




jak płaszcz porucznika Columbo 2011-03-03

Przywlokłem się w nocy do domu tak skonany, że musiałem poczekać w progu kilka dłuższych chwil, żeby nogi zdążyły przed zamknięciem drzwi doczłapać się do reszty ciała. Do kanapy, na którą zwaliłem się jak pijany, prowadził trop bezładnie pozostawionych po drodze przedmiotów. Nie miałem nawet siły ich odkładać na tak zwane swoje miejsce. Sił starczyło mi jeszcze tylko na włączenie pilotem telewizora. Już miałem na tej miękkiej kanapie odpalić swoje zalegatory, kiedy przypomniało mi się o pewnym niedopuszczalnym zaniedbaniu- przecież ja jeszcze nie wypiłem dziś piwa! Nic nie skłoniłoby mnie do wstania, ale ciążąca na mnie potworna odpowiedzialność za ciężki grzech w postaci dnia bez złocistego napoju, poderwała mnie na równe nogi. Napędzany tą myślą, już nie wlokłem się powoli do kuchni, tylko pobiegłem świńskim truchtem w kierunku lodówki, po otwarciu której aż rozpromieniłem się na widok szeregu schłodzonych, zielonych butelek. Pierwsze łyki zimnego browarka, wypite po całym dniu beznadziejnej gonitwy nie wiadomo za czym, mają coś z pogranicza fetyszystycznej cielesnej rozkoszy i przepełniającym całą duszę spokojem. Zresztą kolejne łyki też. Nie robiąc już nic, tylko oddając się tej przyjemności, czułem jak Morfeusz rozpościera swoje ramiona i obejmuje mnie nimi coraz silniej. Jedyny tak silny uścisk, który zamyka powieki, a nie powoduje wytrzeszczu oczu. Że też ten Morfeusz mnie takiego chciał; wymiętego, nie wykapanego, pachnącego piwem i całym dniem pracy faceta z rozluźnionym krawatem i w niezbyt świeżej koszuli. Ja na jego miejscu w życiu bym nie brał w objęcia takiego gościa. Zresztą takich świeżych i wyperfumowanych facetów też niechętnie przytulam. A nawet wcale. Resztką świadomości zarejestrowałem jeszcze tylko słowa jakiejś gadającej głowy z telewizji, które zrobiły na mnie raptem takie wrażenie, że wierzgnąwszy jeszcze kilka razy, tak jakby mój sen zaczynał się od udziału w Wielkiej Pardubickiej, ale bynajmniej nie jako dżokej, odpłynąłem w nieznane. Bardzo szybko, (jeżeli chodzi o przebudzenie, to zawsze zbyt szybko) mój sen przerwał mi jakiś nieznośny dźwięk. Czyżby ktoś parzył dla mnie kawę i to był gwizd imbryka? Mimo że zaspany, to pamiętałem, że ostatnia kawa wypita rano w domu, i sparzona przez kogoś innego niż ja sam, miała miejsce dobre dwadzieścia lat temu, więc ki czort? To tysiąc Herzów z telewizora, który zamiast gadającej głowy pokazywał teraz obraz kontrolny, wwiercało się w mój mózg, i zrobiło w nim wystarczająco duży otwór, by wyciekła z niego cała senność. I jak tu być rześki i wypoczęty następnego dnia w pracy? No nie da się. Czekać tylko wieczora i tego boskiego syku wydobywającego się spod otwieranego kapselka.


zrób zeza i spójrz 2011-02-28

Wystarczy tylko odważyć się na odwrócenie toku myślenia, czasami wbrew własnemu przekonaniu, przeciwko zdrowemu rozsądkowi i ogólnym regułom, zmusić się do świeżego spojrzenia, do odejścia paru kroków i spojrzeniu na coś z innej odległości i perspektywy, pod innym kątem. I już nie koniecznie wszystko jawi się takie jakie widzieliśmy przed chwilą. To najtrudniejsza ale najskuteczniejsza metoda zmiany postrzegania świata- przekonanie samego siebie.


chwila zadumy 2010-05-31

Siedzę i gapię się na telefon i komputer- na te dwie zdobycze cywilizacji pozwalające na prawie nieograniczoną komunikację pomiędzy ludźmi, niezależnie od odległości ich dzielącej albo nawet od tego czy się znają, czy też nie. I sam nie wiem dlaczego tak się w nie wpatruję? Na co, czy raczej na kogo czekam? Czy po to żeby coś dostać, czy po to by coś komuś dać? Czy może całkiem bez celu? To byłoby najbardziej żałosne. Na pamięć znam wygląd obydwu urządzeń; mógłbym wyrysować ich szkic w najdrobniejszych szczegółach z zamkniętymi oczyma. Czasami budzą mnie z tego letargu przychodzące wiadomości. Nieraz te oczekiwane, a czasami spam i reklamy. Te pierwsze niestety coraz rzadziej. Patrzę na jeszcze coś. Na zegarek i kalendarz. W zderzeniu z coraz rzadziej przychodzącymi wiadomościami, nieubłagany upływ czasu jawi mi się jako jeszcze bardziej okrutny.


:) 2010-04-01

Sorry, nie mogłem się powstrzymać :)


1 2010-04-01

1


żyć chwilą obecną 2010-03-10

Kiedy życie polega na odkładaniu czegoś w czasie, a z drugiej strony na ciągłym czekaniu na coś, to teraźniejszość siłą rzeczy musi być nie do zniesienia.


Wuj Dobra Rada 2010-03-03

Cokolwiek masz teraz na myśli i się wahasz, powiedz "tak", jestem pewny że to będzie dobra decyzja.


medycyna alternatywna 2010-03-01

Opowiadał mi to całkiem niedawno mój kolega, ale sposobu w jaki to zrobił; tych gestykulacji, naśladowania głosów bohaterów wydarzeń i wiele innych środków wyrazu, nigdy tutaj nie jestem w stanie oddać tak jak on to zrobił. Dlatego z góry przepraszam za ubogość przekazu w stosunku do oryginału. A było to mniej więcej tak (mówi do mnie Bogdan):
Wiesz, wysłała mnie stara w niedzielę do piwnicy po ogórki. Zawsze mnie w niedzielę wysyła po coś do piwnicy, tak jakby jej tam cokolwiek groziło, w każdym razie gwałcicieli, to już nie powinna się obawiać, no chyba że jakichś zboczeńców. I wyobraź sobie schodzę ci ja po schodkach na dół, a z sąsiedniego piwnicznego korytarzyka dobiegają mnie jakoweś głosy tajemne i światło w jednym boksie się świeci, ale drzwi z drewnianych szczebli przez które prześwituje, są zamknięte. Nie mam zwyczaju podsłuchiwać czy podglądać pod drzwiami, ale w piwnicy to się nie liczy, co nie? W każdym razie moja ciekawość okazała się silniejsza od zasad i poszedłem obadać co to też tam się dzieje. A może to tylko sąsiad grzebie coś tam przy rowerze i ma radyjko włączone? Jednak nie. Co prawda sąsiad, i faktycznie coś tam grzebał, ale nie przy rowerze, tylko przy jakiejś starszej babie ( łoj nie tam zaraz to, co sobie pomyśleliście, choć powiem Wam szczerze, że w pierwszym momencie pomyślałem sobie to samo). Nie, żadnych takich. Sąsiad siedział na taboreciku, przed nim ta baba, dla ścisłości ubrana, i nawet jej nie dotykając omiatał swoimi rękoma jej całe ciało, szczególnie głowę, jakby zbierał coś z niej w swoje dłonie. I wyobraź sobie, że gdy nazbierał już tego czegoś tam widocznie wystarczającą ilość, to jednym zdecydowanym ruchem strzepywał to gdzieś w bliżej nieokreślonym kierunku, z dość głośnym okrzykiem: „Na kota!”. Teraz mi się dopiero przypomniało, że sąsiad Janek, a jego to ujrzałem w piwnicy, miał skłonności do konfabulacji i mitomanii, i uchodził w środowisku normalnych ludzi za nieszkodliwego szarlatana-bioenergoterapeutę, który codziennie rano ładował swoją siłę wewnętrzną na balkonie, poprzez wzniesienie do słońca twarzy i dłoni (nawet jak było pochmurno, widocznie niewiele prądu potrzebował) mamrocząc przy tym jakieś tam zaklęcia. Teraz jednak moja uwaga skierowała się na miejsce, gdzie odrzucał Janek to coś ściągnięte z tej baby, ale światło było zbyt słabe, albo mój wzrok zbyt lichy, bo nic nie mogłem dojrzeć. Nie bardzo tym jednak zrażony poczekałem na kolejną porcję zebranej z ciała tej kobity złej aury, i kiedy Janek znów energicznie strzepnął rękoma i wrzasnął „na kota!”, to wreszcie ujrzałem! Na ciepłowniczej rurze, tuż pod samym sufitem, siedziało stare, wyliniałe kocisko i faktycznie wyglądało jakby przyjęło na siebie wszystkie choroby świata. W ogóle się nie poruszał mimo prowokacyjnych okrzyków Janka i wymachiwania mu przed nosem rękoma. W każdym razie ten zapyziały sierściuch był najlepszym dowodem skuteczności jankowej terapii, bo o poprawie zdrowia jego pacjentów, to już nawet nie wspomnę, bo to oczywiste że tym bardziej się poprawiało, im na kota więcej ich chorób podołał Janek swoją nadprzyrodzoną siłą przerzucić…


e-blogi.pl zymzym.info

  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]